دل نوشته

من کی هستم ؟

خوشبخت ترین یا بدبخت ترین دنیا؟

واقعا که من نمیدونم کی هستم خیلیه ....

جدا از این که خود خودم رو پیدا نکردم ،بقیه رو اون طوری که باید میشناختم،نشناختم.....

چیز عجیبی نیست.بعضی وقتها آرزوی این رو میکردم که دنبال جایی باشم تا بتونم در اونجا با تمام وجود خاموشی ها درونم ،اون خاموشی هایی که با نگاه بروز میدادم و وجودم را ترغیب به نگویی کرد......

را نشون بدم ......کاش پیدا میشد ......من که آدمم ...گرگ زخم خورده هم که از این دنیا چیزی نداشت در میان رقص ستارگان و با نگاهِ به ماه زوزه میکشید.....گاهی اوقاتم فکر میکردم که هیچ کس به فکرم نیست...احمقانه بود ولی قبولش داشتم ..... از خودم که توقع داشتم ..... از اطرافیانم هم توقع نداشتم...

که دوستم دشمنم شه .....

که محرم اسرارم روزی نمایان اسرارم برای دیگران بشه....

ببینم آتشی در نگاه هاشون باشه و حتی ..........................که فکر نبودن من نباشم

جسما خستم که با هیچ چی درست نمیشه مگر برم و تو یه جای خلوت ....جایی که هیچ کس منو نه ببینه و نه صدامو بشنوم.......

ترسهایی دارم که نتونستم اونهارو بگم....

هر روز با گذر روزهای مدرسم و اون روزهای تکراری ......خواب صبحونه نهار پنج زنگ مدرسه که اگه نداشتمشون،نمیدونستم آدم زنده ایم در من هست یا نه خواب درس شام و این هی تکرار میشه

............................................................... دیگه حرف برای گفتن ندارم

خدایا من تو این دنیا تنهام تو منو دیگه رها نکن و جاش آرزومو برام برآورده کن.....تا گل امیدم برای تو هیچ وقت پژمرده نشود........................

آمین

دل نوشته...